صهيونيسم در تاريخ
تفکر صهيونيسم از قرن نوزدهم در اروپا شکل گرفت . اين فکر واکنشي بود در برابر فشارهايي که به خصوص در اروپا بر يهوديان اعمال مي شد . جنبشي کاملا سکولار از يهوديان بر آن بود که يهودی بودن نه تنها يک دين بلکه بيشتر يک ملت است و نياز به کشوری مستقل دارد . به يک تعبير صهيونيسم پاسخ يهوديان آغاز شده اروپای غربي به دو مشکل بزرگ گسترش احساسات ضد يهودی در اروپا به دنبال رواج ناسيوناليسم رمانتيک و ناتواني يهوديان اروپايي در کسب مکان حقوقي و اجتماعي برابر با ديگران در جامعه اروپا بود .
پديده قابل توجه در اين خصوص اين است که بنيانگذاران فکر صهيونيسم نه از ارتدوکس يهودی بلکه از روشنفکراني بودند که در دامان فرهنگ غرب پرورش يافته بودند . برخي از آنها اصلا مذهبي نبودند و برخي ديگر پايبندی اندکي به دين يهود داشتند . اما نخستين رهبران صهيونيسم گرچه هيچگونه اعتقادی به مذهب و هيچ رابطه ای با آيين مذهبي نداشتند به خوبي واقف بودند که با قراردادن دين در خدمت اهداف صرفا سياسي خويش و با پوشش قراردادن آيين يهود نه تنها عامه يهوديان را به آساني تحت تاثير قرار خواهند داد بلکه بيش از آن اعمال و استراتژی اشغالگرانه خود را مقدس و مشروع جلوه خواهند داد و در مقابله با تکيه بر عامل مهم و تاثيرگذار دين ظاهری خود هر کس از شيوه ها و طرح های شيطنت آميز و توطئه گرانه آنها کوچکترين انتقادی به عمل آورد فورا به يهودستيزی محکوم خواهد شد .
آری سران و بانيان انديشه صهيونيستي بيش از هر چيز و بيش از هر اقدامي به اين نکته دست يافته بودند که بايد شخصيتها و سران مذهبي يهود را جذب و در خدمت اهداف و برنامه های خود قرار دهند . اما از چشم هيچ شخصي پوشيده نيست که جانبداری ظاهری صهيونيسم از آئين مذهبي و حتي تلاش سران صهيونيستي برای گسترش برنامه های مذهبي اگرچه اغراض اشغالگرانه متعددی را تعقيب مي کند اما بيش از همه سرپوشي بر ماهيت واقعي صهيونيسم و توجيه عملکرد و استراتژی توسعه طلبانه آنان است .
جدای از دين و در خصوص سرزمين ، هدف اوليه صهيونيست ها نيز ايجاد يک ميهن يهودی با همکاری و حمايت قدرتهای بزرگ بود ؛ حال در هر نقطه ای از جهان که ميسر باشد . آنها در ابتدا برای تشکيل کشور يهود به آرژانتين و جايي در افريقا فکر مي کردند و فلسطين برای آنها اولويتي نداشت .
از ديدگاه صهيونيسم عقلانيت حاکم بر قدرتهای اروپايي حکم مي کرد که از ايجاد يک ميهن يهودی در خارج از اروپا حمايت کنند و جدای از تمامي اين مباحث نکته شايان ذکر در ظهور پديده صهيونيسم تمايلات شديد يهودی ها به اموری چون بازرگاني ، صنعت ، ايجاد سرمايه و سود بيشتر است که به سلطه بر انسان ها و لذت از اين امر منجر مي شود .
و ايمان به تمدن جديد که در آن اقتصاد سخن اول را مي گويد و رنگ پوست نشان شايستگي و لياقت انسان ها است باعث شد تا همانند آپارتايد در آفريقای جنوبي نژادپرستي نيز در فلسطين اشغالي توسط صهيونيست ها رشد و توسعه يابد و فلسطيني ها چون رمه های گوسفند زندگي دوزخي خود را زير سلطه شوم نژادپرستان صهيونيسم سپری کنند . در واقع صهيونيسم فلسفه نژادپرستي آشکاری دارد و به حکم سرشت پيدايي خويش نژادپرستي را اساس انديشه بنيادی خود قرار داده است . صهيونيسم در ميان اکثر يهوديان جهان که يهودی گری را ديني آسماني و معنوی و نه پيوند سياسي – قومي به شمار مي آورند سربرآورد و انديشه ميهن قومي يهودی را مطرح کرد . اين امر هم هيچ تکيه گاهي جز نژادپرستي نداشت و ندارد . نژادپرستي صهيونيستي در سرزمين های اشغالي فلسطين آن چنان نمود چشمگيری داشته است که سازمان ملل متحد در سال 1975.م ضمن قطعنامه اي صهيونيسم را نوعي نژادپرستي خواند . صدور اين قطعنامه از سوی مجمع عمومي بر اساس اعلاميه سازمان ملل مبني بر پايان دادن به هر نوع تبعيض نژادی بوده است . به ويژع که در قسمتي از آن اعلاميه آمده است : هر مکتبي که بر اساس نژاد پرستي و برتری نژادی باشد مکتبي است که از نظر علمي ، ادبي و اجتماعي نادرست و محکوم و ظالم است .
پروفسور روژه گارودی در اين رابطه معتقد است : نژادگرايي سرآغاز و زمينه مناسبي برای سياست توسعه طلبانه رژيم صهيونيستي به شمار مي رود .
در واقع مي توان گفت که سياست داخلي رژيم صهيونيستي با منطقي بي رحمانه که همانا نژادپرستي است شکل گرفته است ولي با بزکي خاص که همان اسطوره مذهبي دروغين است آرايش داده و اين جنايتي برای يهود محسوب مي شود ؛ جنايتي که در آن يهوديان نيز پس از اعراب و ديگر قوميت ها قرباني آن شده اند ؛ گرچه برخي از يهوديان در اين جريان نقش داشتند .

منبع : thefactnews.com